انواع مختلف صاعقه گیر

صاعقه گیرها عموما به چند نوع مختلف طبقه بندی می شوند. ساختار آنها متفاوت و بر اساس نوع آن است، اما اصول کار آن ها یکسان خواهد بود.

صاعقه گیرها یک مسیر با مقاومت پایین را به سمت زمین برای افزایش های ناگهانی، فراهم می کنند.

صاعقه گیر شاخکی Horn Gap Arresters

همانطور که از نامش پیداست، دارای دو میله به شکل شاخک است. آرایش این میله های فلزی می تواند در اطراف یک شکاف هوایی کوچک شکل بگیرد.

فاصله بین این دو میله ها را می توان افزایش داد، زیرا آن ها شکاف صاعقه گیر را افزایش می دهند. این میله های فلزی نیز بر روی عایق های سرامیکی قرار دارند. اتصالات یک شاخک را می توان از طریق وصل کردن دو سیم جداگانه به آن ها ایجاد کرد. یک طرف شاخک به وسیله مقاومت و پیچک محافظ به خط وصل شده و طرف دیگر آن به زمین متصل می شود.

مقاومت این محصول، حرکت جریان را به میزان یک دقیقه محدود می کند.

پیچک محافظ برای ایجاد راکتانس القایی پایین در فرکانس توان معمولی، و همچنین راکتانس القایی بالا در فرکانس گذرا، مورد استفاده قرار می گیرد.

به همین دلیل است که پیچک محافظ اجازه ورود حالت های گذرا به درون دستگاه ها را نمی دهد، تا بدین طریق از آن ها محافظت شود.

شکاف بین شاخک ها نیز قابل تنظیم است، به طوری که یک منبع تغذیه عادی عاملی برای ایجاد یک قوس، نشود.

صاعقه گیر های نوع چند شکافه

طراحی این نوع از صاعقه گیرها طوری است که به وسیله استوانه های پشت سرهم و از طریق شکاف های هوایی، از یکدیگر جدا و نسبت به هم عایق شده اند. ترتیب استوانه ها به شکلی است که، استوانه اول به یک خط برقی متصل شده و باقی استوانه ها توسط مقاومت سری به زمین متصل می شوند.

برخی از شکاف های موجود در بین استوانه های بعدی، حاوی مقاومت موازی بوده که در صورت وجود اضافه ولتاژ، باعث یک افزایش ناگهانی می شود.

صاعقه گیر نوع سوپاپی

این نوع از صاعقه گیر ها در سیستم های الکتریکی توان بالا، کاربرد دارند.شامل دو قسمت اصلی هستند.

یک قسمت شامل ترتیبی از شکاف های جرقه، و قسمت دیگر مجموعه ای از دیسک های مقاومت غیر خطی است.

عملکرد این وسیله زمانی انجام می گیرد که یک ولتاژ شدید باعث ایجاد ضربه در شکاف های جرقه شده و مقاومت های غیر خطی نیز ولتاژ را درون زمین حفظ می کنند. زمانی که اضافه توان ناگهانی متوقف شود، شکاف های جرقه را می توان به طور جداگانه و توسط مقاومت ها کنار زد.

صاعقه گیر نوع گلوله ای

طراحی این نوع از صاعقه گیر ها توسط لوله های شیشه ای که از گلوله های سربی پر شده اند، انجام می گیرد.

ساخت این صاعقه گیرها از درون پروکسید سرب که سرتاسر اکسید سرب را پوشانده است، تکمیل می شود.

اکسید سربی که درون پروکسید سرب وجود دارد، رسانای قدرتمندی به حساب نمی آید.

وقتی که اکسید سرب گرم شود، تبدیل به پروکسید سرب شده، و مکانی برای جاری شدن جریان به وجود می آید.

هرگاه حرکت جریان منتقل شود، پروکسید سرب برعکس اکسید سرب، تغییر می کند. معمولا از این نوع از صاعقه گیرها زیاد استفاده نمی شود.

صاعقه گیر

صاعقه گیر به بیان دیگر مانند سرج ارستر یک وسیله می باشد که در بالاترین نقطه از ساختمان و یا برج نصب می شود. در صورت برخورد صاعقه بار الکتریکی را به خود جذب کرده و به زمین منتقل می کند و مانع از آتس سوزی می شود. از صاعقه گیر می توان با توجه به ساختمان از انواع مختلف آن استفاده کرد.

انتخاب دژنکتور مناسب

دژنکتورها از نظر ویژگی و ساختار به انواع مختلفی تقسیم‌بندی می‌شوند. به همین دلیل هنگام انتخاب دژنکتور مناسب، باید فاکتورهای زیادی را مدنظر قرار دهید. این فاکتورها عبارتند از:

  • ولتاژ نامی
  • جریان نامی
  • فرکانس نامی
  • سطح عایقی
  • فرکانس نامی
  • حداکثر ولتاژ نامی
  • مقدار ولتاژ گذرا
  • مقدار وصل جریان اتصال کوتاه
  • مقدار قطع جریان اتصال کوتاه
  • مدت زمان قطع
  • مدت زمان وصل
  • ترتیب زمانی قطع و وصل

دژنکتورها نوعی دستگاه محافظتی هستند که با عنوان کلید قدرت یا مدارشکن هم شناخته می‌شوند. این دستگاه از تجهیزات در برابر اتصال کوتاه و اضافه بار محافظت می‌کند. به این ترتیب تجهیزات آسیبی نخواهند دید. این دستگاه هم به صورت دستی و هم به صورت اتوماتیک قابلیت کنترل دارد.

دژنکتورها از چه اجزای جانبی تشکیل شده‌اند؟

دژنکتورها علاوه بر اجزای اصلی که در همه آنها مشترک است، اجزای جانبی هم دارند. این اجزای جانبی عبارتند از:

  • مقره
  • تابلو کنترل
  • استراکچر
  • پایه نگهدارنده
  • وسیله اندازه‌گیری فشار گاز
  • ترمینال فشار قوی

انواع دژنکتور

1 – روغنی (OCBS):

این نوع دژنکتور مکانیزم قطع و وصل آن داخل یک محفظه فولادی پر از روغن قرار دارد و به وسیله فنر قوی که دارد عمل قطع و وصل صورت می گیرد.

این مدل دژنکتور کمتر استفاده شده و با مدل های دیگر جایگزین شده است از معایت این مدل دژنکتور، خطر منفجر شدن محفظه پر از روغن است.

2- با گاز عایقی SF6:

این مدل دژنکتور به صورت کامل با گاز SF6 عایق شده و نسبت به سایر مدل ها کوچکتر و کم صدا تر است، لذا در جاهایی که با کمبود فضا مواجه شدیم و صدای قطع و وصل برای ما مهم بود این مدل مناسب است.

3- با خلاء:

این مدل دژنکتور در موقع قطع و وصل آن، نه گازی وجود دارد و نه روغن و از مکانیزم خلاء(محفظه خالی بدون هوا) استفاده می شود این کلیدها کم صدا هستند و اغلب در اماکن عمومی مانند مترو از آنها استفاده می شود.

بریکر چیست ؟

اگر دژنکتور را از زبان فرانسوی به انگلیسی ترجمه کنیم به کلمه Circuit breaker خواهیم رسید که همان بریکر یا مدار شکن یا به اصطلاح قطع کننده است.

پس متوجه شدیم بریکر و دژنکتور در حقیقت کلید های قابل قطع زیر بار هستند اما به صورت عمومی و بازاری اگر بررسی کنیم، در برق فشار متوسط و فشار قوی کلید های قابل قطع زیر بار را دژنکتور می گونید و کلید هایی مانند کلید مینیاتوری کلید اتومات و… که در تابلو برق صنعتی از آنها استفاده می شود را بریکر میگویند.

دژنكتور چيست ؟

دژنکتور یک کلید قدرت است که قابل قطع زیر بار می باشد، به این صورت که اگر مصرف کننده وصل باشد و جریانی از دژنکتور عبور کند با توجه به مکانیزمی که برای آن طراحی شده میتواند در حالی که مصرف کننده روشن است، مدار را قطع کند.

اگر معنی لغوی دژنکتور را بررسی کنیم متوجه می شویم که این یک لغت فرانسوی است که این صورت نوشته میشود: Disjoncteur، برخلاف تصور عموم که آن را یک کلمه انگلیسی می پندارند.

دژنکتور علاوه بر قطع مدار به صورت دستی، مدار را در مواقع بروز اتصال کوتاه حفاظت می کند دقیقا مانند یک کلید مینیاتوری mcb

روش تدریس مسئله محور

روش تدریس مسأله محور از شیوه‌های نوین آموزشی است که یادگیری از طریق حل مسأله‌های واقعی و چالش‌برانگیز انجام می‌شود. این روش به ویژه در آموزش‌های حرفه‌ای محبوبیت ویژه‌ای دارد، زیرا به دانش‌آموزان کمک می‌کند مهارت‌های تفکر انتقادی، حل مسأله و کار گروهی را توسعه دهند.

تعریف و ویژگی‌ها:

در این رویکرد آموزشی، دانش‌آموزان به گروه‌های کوچک تقسیم می‌شوند و به آن‌ها یک مسأله واقعی یا فرضی داده می‌شود. این مسأله باید به اندازه کافی چالش‌برانگیز باشد تا باعث شود دانش‌آموزان خودشان به پژوهش و کسب اطلاعات بپردازند.

مهم‌ترین ویژگی‌های این نوع تدریس عبارتند از:

  1. محوریت مسأله: یادگیری بر اساس مسأله‌ها و چالش‌های واقعی شکل می‌گیرد.
  2. یادگیری خودمختار: دانش‌آموزان خودشان بر اساس نیازهای خود اطلاعات را جستجو و یافته‌ها را بررسی می‌کنند.
  3. گروه‌محوری: آموزش در گروه‌های کوچک انجام می‌شود تا تبادل نظر و همکاری بین دانش‌آموزان بیشتر شود.
  4. تأکید بر تفکر انتقادی: دانش‌آموزان به تحلیل، ارزیابی و انتقاد از اطلاعات پرداخته و سعی می‌کنند بهترین راه‌حل را پیدا کنند.

اجرای روش مسأله محور شامل چندین مرحله است:

1. تعریف مسأله: معلم یا تسهیل‌گر یک مسأله واقعی را معرفی می‌کند که دانش‌آموزان باید به حل آن بپردازند.

2. تحلیل مسأله: دانش‌آموزان به طور گروهی به تحلیل مسأله پرداخته و ابعاد مختلف آن را بررسی می‌کنند.

3. شناسایی نیازهای یادگیری: گروه‌ها نیازهای اطلاعاتی خود را شناسایی کرده و به جستجوی منابع معتبر می‌پردازند.

4. تحقیق و پژوهش: دانش‌آموزان اطلاعات لازم را جمع‌آوری کرده و با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند.

5. ارائه راه‌حل: پس از پردازش اطلاعات، هر گروه راه‌حل پیشنهادی خود را ارائه می‌دهد و دیگر گروه‌ها به نقد و بررسی آن می‌پردازند.

6. بازخورد و ارزیابی: معلم بازخورد لازم را به گروه‌ها می‌دهد و نتایج یادگیری ارزیابی می‌شود.

مزایای روش تدریس مساله محور:

  1. تقویت توانمندی‌های تحلیلی: دانش‌آموزان با پردازش اطلاعات و تحلیل آن‌ها، توانمندی‌های تحلیلی خود را تقویت می‌کنند.
  2. توسعه مهارت‌های اجتماعی: کار گروهی به دانش‌آموزان کمک می‌کند تا مهارت‌های ارتباطی و اجتماعی خود را ارتقا دهند.
  3. یادگیری عمیق‌تر: به یادگیری عمیق‌تر کمک می‌کند، زیرا دانش‌آموزان آموخته‌های خود را در موقعیت‌های واقعی به کار می‌برند.
  4. توجه به یادگیری مستقل: این روش موثر به دانش‌آموزان درس می‌دهد که چگونه مسئولیت یادگیری خود را به عهده بگیرند.

چالش‌ها

با تمام مزایای این روش، چالش‌هایی نیز دارد، از جمله:

  1. نیاز به مهارت‌های تسهیل‌گری معلم: معلم باید بتواند فرآیند تدریس را به خوبی مدیریت کند و از دخالت‌های غیرضروری خودداری کند.
  2. زمان‌بر بودن: این روش ممکن است زمان بیشتری طلب کند و نیاز به برنامه‌ریزی دقیق‌تری دارد.
  3. تنوع در یادگیری: برخی دانش‌آموزان ممکن است با این روش راحت نباشند و نیاز به حمایت بیشتری داشته باشند.

نتیجه‌

روش تدریس مسأله محور یک رویکرد مؤثر برای یادگیری است که به دانش‌آموزان کمک می‌کند تا مهارت‌های لازم برای مواجهه با چالش‌های دنیای واقعی را کسب کنند. با توجه به مزایا و چالش‌های این روش، معلمان و مربیان می‌توانند با برنامه‌ریزی دقیق و استفاده از فناوری‌های آموزشی، این رویکرد را به شیوه‌ای مؤثر در کلاس‌های درس خود پیاده‌سازی کنند.